Słowa tej dramatycznej miłosnej pieśni są rekonstrukcją słynnej sztuki teatru nō pod tytułem Dōjōji, „Świątynia Spełnienia Prawa”, która adaptowana została również przez teatr kabuki pod tytułem „Musume Dojoji”, „Dziewczyna ze świątyni Spełnienia Prawa”. W sztuce teatralnej mowa jest o młodej dziewczynie, która od pierwszego wejrzenia zakochuje się w pięknym mnichu. Jej pragnienie miłości i żądza w końcu stają się demoniczne i zamieniają ją w demona w formie węża. Opowieść kończy się okrutnie, tym, że dziewczyna-wąż podpala wielki dzwon, w którym schronił się przed jej wzrokiem młody mnich i… zabija go.
Treść pieśni natomiast, ukazuje scenę, gdy dziewczyna jakiś czas później staje przed owym dzwonem świątyni Dōjōji z sercem pełnym żalu i skargi wobec młodego mężczyzny, który ją zwiódł. Swoją rozpacz wyraża tańcem. W drugiej części utworu odrywa się od tęsknoty i żalu z postanowieniem, że poświęci resztę swego młodego życia dla pracy w dzielnicach miłosnych uciech różnych miast Japonii . Opowiada więc o stanie swego kobiecego serca, które musi oddawać się przypadkowym kochankom.
Pośród obrazu strasznych żądz, jest w tym tańcu miejsce na ukazanie całego bogactwa uczuć związanych z kobiecym wdziękiem, naiwnością i współczuciem wobec nędzy życia.
Nie chodzi więc w tym tańcu o konkretne wyrażenie fabuły sztuki Dōjōji i o trzymanie się treści, ale o wydobycie tego, co istotne – ulotnego zapachu kobiecego życia, aby cicha muzyka tego sławnego utworu, bogatego w słowa pieśni pociągnęła słuchaczy do poszukiwania tego co ukryte w zakamarkach ludzkiego serca.